شهرستان رزن و رازهای روستای رازین

شهرستان رزن ورازهای روستای رازین

روستای رازین در حدود 10 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان رزن ودر حدود 6 کیلو متر شمال شرق قروه درجزین قرار دارد.این روستا درکنار راه باستانی اصفهان ماوائ گرفته که زمانی نه چندان دور به اَن شیراز کوچک می گفتند . رازین روستای بود مثل دسته گل .یک استخری در وسط روستا با اردکها و غازهایش با درختانی که در کنار استخر گیسویشان را باد نوازش می کرد به مسافرین خوش اَمد می گفتند. و در پیرامون این استخر خانه های گلی با پنجر های چوبی که رو به اَب باز می شدند و گویی خانه ها خویش را در اَیینه اَب تماشا می کردند و به زیبایی و دلربایی خویش می بالیدند.و پرندگان شادمانه خویش را به اَب می زدند.از میان خانه ها جوی ابی می گذشت و جان و روح مردم صادق و خوب رازین را از خستگیها می شست.رازین با چند روستای کوچک و جالب دیگر در تنگ هم و بسیار نزدیک به هم بودند.روستای تاریخی اَلاشگرد و یا والاشگرد وکمندان و احمداَباد و دولگورد و یا دولوجردین که همگی از قلعه ها و کاخ های شاهزادگان پارتی می باشند که زمانی جزوی از شهر بزرگ درگزین بودند.و نیز روستای ایمان و یا اومان که از این روستا اهل علم وادب و عرفان بسیار ند.که هنور هم گروهی از انان در تعزیه خوانی و مرثیه سرایی بسیار قابلند.

در روستای رازین سفالگری جایگه بالای داشت و نیز در بافت فرش وگلیم بافندگان خوبی داشت.در این روستا بخشی از طایفه غیرتمند و عاشق اهل بیت عاشقلوها زندگی می کردند.که خانواده عالم رازینی ها از جمله همین طایفه قدیمی و معظم عاشقلو ها می باشند.که البته عاشقلوها هم یکی از هفت اوبای بزرگی بودند که قبیله بزرگ قراگوزلوها را تشکی میدادند و قدرتمند ترین طایفه قراگوزلو ها همین عاشقلو ها بوده اند.که از دیر باز نقش مهمی در حفظ کیان کشور ایران و نیز تشیع بازی کرده اند و از میان انها وزرا و بزرگان زیادی برخواسته اند


در حدود 35 سال پیش مادر بزرگ من و مادرم و خاله هایم سوار برالاغ که روی اَنها مفرش و پتو می انداختند .از قروه درجزین راهی رازین می شدیم.عمه مر حوم پدرم که خاله مادرم هم می شد در رازین زندگی می کرد.و رازین برای ما روستایی بود پر راز و رمز پر از قصه های ناشنیده و پر از گنج های پنهان.و کوزه های رازین و پیکرکهایی که از گل ساخته می شد برای ما رنگ و بوی خاصی داشت.در بالای رازین فپه عطیمی وجوی داشت که مردم می گفتند خیلی ها از انجا گنج یافته اند.

خانه عمه پدرم بسیار رویایی و دلنشین برای ما بود.جوی اَبی از میان اَن جاری بود و اطراف جوی و حیاط پراز گل بود.اتاقهای اَن اَیینه کاری شده بود .ورفه های زیادی با طاقهای کوجک هر کدام برای ما چو.ن امامزاده ای مقدسی بود. زمانی اَن رفه ها پر از کتاب بوده است. و کندوهای گلی بزرگ و کوچک که در میان هر کدام چیزی بود .کشمش و یا اَلوی خشک و یا گندم و جو و تخم شبدر و یا یونجه و....

اَن تپه خیلی بزرگو بلند و وسیع رازین که در نگاه اول به نظر نمی رسد که باستانی و ساخته دست بشر باشد همیشه برای ما جذبه عجیبی داشت.و از خودمان می پرسیدیم جگونه می شود که انسانهای قدیمی بتوانند بناهایی چنین بزرگ بسازند. اکنون اَن تپه مهم و پر از راز و رمز را زخمی کرده اند. و تکه سفالهایی مربوط به دروره های قبل از اسلام و تا دور ه صفویان در ان یافت می شود.

خشت های که در عمق 20 متری این تپه وجود دارد به نظر مربوط به دوره هخامنشیان می باشد.

و به نطر بنده این تپه عظیم می توند یک کاخ و یا عبادتگاهی پله پله مثل زیگورات چغازنبیل در شوش باشد.و شاید این تپه رازهای ناشناخته تمدن مادها را برای ما اَشکار بسازد.

و با توجه به اینکه طبق روایاتی کوروش کبیر دوران کودکی و نوجوانی را در این دیار گذرانده است

این تپه عظیم باستانی ممکن است در ارتباط با هخامنشیان نیز باشد

اینجانب در سال 1358 به اتفاق عموی وارسته ام که معلمی است درست کار و انسانی نکو پیاده از قروه درجزین راهی روستای رازین شدیم .سربه عمه مهربان و پیرما زدیم .اشن خانه هنوز پر از مهربانیها و قصه های دلنشین بود .رازین هنوز دلربا بود.

و در سال 1372 در اَذر ماه به اتفاق یاوران عالم و مومن و رهپوی همیشگی ام اَقای محسن وثاقتی

نویسنده و دبیر و اَقای جهانگیر طاهری شاعر اَزاده و دبیر ادبیات و عمو گرامیم اَقای محمد اسفندیار

با موتور راهی روستای رازین شدیم. اما دیگر روستای رازین رمق نداشت. ولیکن ما هنوز عاشق بودیم و پر از شور و امید به دنبای قصه ها می گشتیم.

رازین را و قصه هایش را دو باره در دلمان زنده کردیم از کوچه هایش گذشتیم به پیرمردان که هر کدام از انها یک دنیا گنج تجربه با خود داشتند سلام کردیم.

و در گورستان روستای رازین برای رفتگان و برای خویش دعا گردیم. و بسوی تپه رفتیم .تپه هنوز عظمت داشت و هنوز رازها بسیار در دل.روی تپه که مثل کوه کوچکی است پر از تکه های سفالی بود که ار دوره های مختلم تاریخی بودند.خمها بزرگ و عجبت .مهر هایی از عاج!!!

اَیا اینجا قصری بوده که پاد شاه اَن برای پسرش دختر شاه هندوستان را عروس گرفته بود.

و اَن مهره هایی که روستاییان از انها سخن می گفتند اَیا خط نوشه هایی بودند که ما را به رازهای روستای رازین وارد می ساختند.؟



و به یاد دارم یکی از اَقایان بزرگوار رازینی ضمن اینکه روحانی خوش خوی و مردمداری بود در روستای رازین جوراب بافی داشت و جورابهای بسیار خوبی می بافت. ویکی از رازینی ها هم در قروه درجزین سالهل امام جمعه بود خدای تعالی رحمتش کناد .ایشان مرد بی اَزاری بود وبا پدر مرحومم دوست بودند.

/ 9 نظر / 118 بازدید

من عاشق رازین وده ورکبار هستم خیلی وقته دلم می خواد یرم سر بزنم هنوزم خواب های خوبم برمیگرده به خاطرات دوران کودکی که تابستونها به دیدن اقوام می رفتیم.

علی یوسفعلی از روسای سوزن

سلام آقای پرویز محمدی از شما ممنونم که از این روستای زیبای باستانی مطالبی قرار داده اید از شما میخواهم از روستای سوزن مطالبی بنویسید متشکرم

محسن

سلام من از این تبه گنج بیدا کردم بیایید دمنو بگیرید!!!!!!!!!! چرا کسی فکر این تبه تاریخی نیست؟ و به حال خودش رها کردید؟ حداقل شما یه فکری به حال این سرمایه بزرگ که داره از دست میثره باشید@!!!!!!!!1

alireza razini

khaheshan cherto pert nanevis koroshe kabir cherabti be hamedano razinin dare darzem chanta aks jadid az razin bezar ke haghighato neshon bede dar hale hazer shiraze kochak be kharabe razin marofe doktor

alireza razini

omid varam hajagha razini rostaye dorane kodakisho beyad biare va fekri bahale in rosta bokone ke tabdil be kharabe az shedate bi abi shode va tamamie sakenane an razin ra tark karde va tedade kami dar hodode 10 nafar baghi manda be nazare shoma hife in rosta nist khahesh mikonam residegi konid

alireza razini

خواهش مردم رازین رسیدگی به چشمه ای هست که در حال حاضر خشک شده و در گذشته موجب رواج زندگی در این روستا میشد باتشکر وامید به رسیدگی علیرضا رازینی(نوه..بزرگان خاندان رازینی برادران مرحوم ترابعلی رازینی و عباسعلی رازینی)

رازینی

از اقایان خواهش دارم به روستای رازین رسیدگی شود تا از بین نرود رازین روز به روز به خرابه شبیه میشود اگر رسیدگی نشود این روستا از بین رفته و..........

علی بیرامی

سلام به عزیزان رازینی و اقای محمدی که این مطالب رو از روستای رازین در اختیار ما گذاشتن عزیزان متاسفانه روستای رازین روز به روز رو به نابودیست و ما چشممون رو به این واقعه تلخ بستیم و هیچ کاری برای سراپا نگه داشتنش نمیکنیم -دوستان یه دست صدا نداره و تنهایی نمیشه کاری از پیش برد -من عاجزانه از همه اهالی روستا که در شهرستان ها هستن میخوام واقعا کمک کنن و نذارن زادگاهشون از بین بره - متاسفانه بعد از امدن اخرین زلزله در روستا و گرفتن وام و به کمک اشتباه شورای اون زمون که با رفتن خانواده ها به روستاهای اطراف موافقت کرد و مهر زد به نابودی روستا کمک کرد و روستا رو کم جمعیت کرد - اهالی روستا از خاندان بزرگ حاج اقا رازینی که مقام بالایی در کشور دارن و باعث افتخار همه ما هستن میخواهیم که واقعا به کمک روستا بیان و نذارن زادگاهشون از بین بره - من تلاش اقایان محمد رستمی (شورای روستا)و اقای عیسی بیرامی که عموی بنده هستن رو از نزدیک میبینم و کسان دیگری هم هستن که من نمیشناسمشون دارن تلاش میکنن تا روستا از این که هست بدتر نشه -جا داره ازشون تشکر کنیم در ضمن من شنیدم که انشاالله تا چند روز دیگه قراره چاه عمیق بزنن تو روس

علی بیرامی

در ضمن من شنیدم که انشاالله تا چند روز دیگه قراره چاه عمیق بزنن تو روستا که امیدوارم ابادانی روستا با امدن اب استارت بخوره -انشاالله