باعلی کمالی در قروه درجزین و در خانه جلیل اکبری در چانوگرین   

باز با علی  کمالی راهی می گردم.گاه خادمی هستم برایش و گاه مخلصی و گاه دوستی و همرهی.گاه شاگردش هستم و پادو اش.

گاه با هم می خوانیم  به ترکی.بگذار صدای ما در فضا طنین بیافکند.بگذار با عاشقان همدل گردیم.به دنبال تیلیم آن  عاشق و عارف شوریده می گردیم.و با تیلیم ساز بدست می گیریم و آوازه خوان دوره گرد می شویم و عاشقی ساز به دست به دنبال مهری آن دلبر گم شده می گردیم.

بهمن ماه 1373 راهی همدان و از آنجا به قروه و به چانوگرین می رویم.غروب به چانوگرین می رسیم.به دیدار دوست اهل قلم آقای جلیل اکبری صحت می رویم.

 

 

 

غروب دل انگیز و روستای دل انگیز چانوگرین و وسمق و کوه آشنای ومهربان چانوگرین.گوئی کسی مرا از بلندای کوه چانوگرین صدا می کند. و من احساس می کنم که باید به سوی قله بروم. در آنجا قصری هست که چراغهایش روشن است.

و در آنجا جمع اندیشه ورزان دردی کش و عاشقان عارف جمع است.و چنگیر ،چنگ بر دست دارد و می نوازد. و کسی می خواند.

من راهی کوه می گردم با آقای علی داوری که پدرش اهل عین آباد است.او حقوق و حسابداری خواند است.

با هم به کوه می زنیم. و از قید و بند زمانه می رهیم.

باد سوزناکی می وزد و بوران می شود و سرماو باد و برف بر صورتمان می نوازند.

و علی داوری با صدای خوشی می خواند و صدایش در تمام کوه و منطقه درگزین می پیچد.

 

 

 

و بوران و سرما و باد و نوای شورانگیر علی داوری.ما گوئی یک باره از زمین و زمان رها گشتیم.

 

آه ای وطن.!

آه ای کوه پیر چانوگرین و ای عاشق چنگیر و چنگ نواز.

بنواز دوباره تا غم ها یمان شسته گردند. و تا دلهایمان با عشق آراسته گردند.

 

گوش کن !

 

نگاه کن!

 

می شنوی؟

می بینی؟

و علی کمالی  شعری می خواند که در /ان ساوه را به تصویر کشیده است.ساوه زمانی بندر گاهی بوده است.و کشتی ها در ان لنگر می گرفتند.و تا خلیج فارس و دریای آزاد راهی می گشته اند.در ساوه کاروانها به سوی شرق و غرب می رفتند. و ایلات چادر ها بر پا می ساختند. و چه قصه ها که ساوه در دل خویش نهان دارد.

چه عالمانی که از این دیار بر نخواسته اند .

علی کمالی دوباره دریاچه نمک را دریایش نمود. و ما دل ما را به دریا زد.

لینک
۱۳۸٧/٥/٢٩ - parviz mohammadi

   عاشقی از دامنه الوند و سر چشمه ء تشنه   

ای رهرو بی برگ

ای در دستانت هزاران درمان

                 ای همه درد

ای فرزند سیمرغ

           در گلویت هزاران نغمه

       در نگاهت هزاران ستاره

              ای پروده ِ  الوند

ای خاموش

 

و ای  نی هفت بند

                  ای ساحل آرام

ای  دریای متلاتم

ای آفتاب تابان

                 ای شکسته انجماد های سرد

 

با غم عشقش بیابان پرور گشته ای

رهنمائی لیک خود سر گشته ای

                  گاه عریان از ریا

                 طاهر گشته ای

                          دوبیتی بر لبت

                       راهی گشته ای

با نوای نی فروزان گشته ای

همچو ققنوس

    سوخته ای و دل و جان گشته ای

                     در سر چشمه ها  تشنه  بوده ای

                        از برای تشنه ها

                                             چشمه بوده ای

گاه  در محضر حافظ نشسته ای

                با او دُرد ها سر کشیده ای

                         تا اوج ها پر کشیده ای

 پیمانها بسته ای و شکسته ای

                                    گاه با عین القضات

                                 در خرابات

                                        آباد گشته ای

                                  گاه ویران و بر باد گشته ای

گاه نغمه و گاه فریاد گشته ای

گاه شمس تبریز  شده ای

از عشق لبریز شده ای

                            با یک جمله

                 شیخ بلخی را  به رقص آورده ای

                  گاه از هر دو جهان آسوده ای

 

پونه های الوند مستت کرده اند

با یار پیوستت کرده اند

                   گاه در محضر بو علی سینا بوده ای

                 گاه در مسند ملا بوده ای

                 عطر بازار همدان شوریده سرت کرده ست

 

                  ضربه های مسگران

                                                    از راه بدرت کردست

 

                  همه گویند فلانی ناله سر کن

               ناله سر کن

                      تو گفتی،

                                         تو گوئی ،

                                           چون بنالوم؟!

                           در سکوتم هزاران ناله جمع است

به تو گویند که تو فرزند نامدارانی

 

در این محفل تو سر کرده جامدارانی

                               بده جامی که بر نوشیم

                            که بر جوشیم

                              که  نماند دیگر ازما نامی

                        بده بار دگر جامی

                               تو که فرزند نامدارانی

                                      تو که فرزند الوندی و همدانی

                                                  بده جامی

                                              بده جامی

 

     افتخار شاگردیش را نداشته ام. اما یارانم  جامی از دست او گرفته اند. و از او نامی گرفته اند. سالها قبل در اولین کنگره مولانا ،او را دیدم.

مردی متین و آرام. و متواضع.

روان وسبکبال.گوئی از بند زمانه رسته است.و چه نیکو و دلنشین از مولانا سخن گفت. من تشنه ای بیش نبودم.

سالها بود که داشتم سناریوئی را بر اساس زندگی یک دختر صرب که زبان مولانا را می دانست ،می نوشتم.

و به دنبال تصویب آن برای ساختن فیلم  در باره مولانا بودم.و وقتی سخنان و حالات آرام و بی ادعای استاد تقی پور نامداریان را شنیدم و دیدم.،داستان دیگری در ذهنم شکل گرفت.سناریوی فیلم مولانا تازه با او آغاز می شد.

و شمس و مولانا و تقی پور نامداریان و نیستان و هزاران نغمه در خیالم  در هم یم آمیختند.

 

با تقی پور نامداریان تازه دروازه ای به سوی دریای متلاتم مولانا باز می گشت ومن غرق و مبهوت می گشتم.

چند سال قبل استاد پور نامداریان برای سمینار زبان و ادبیات فارسی در بوسنی و هرزگوین توسط دوست عالم و و محققم دکتر نامیر کالاخلیل اِویچ آاستاد زبان و ادبیات فارسی در سارایو ،به سارایو دعوت شده بود.

برای بنده فرصت گرانبهائی بود که به همراه همسرم به خدمت استاد وارسته پورنامداریان برسیم.

دوستان از بنده خواستند تا با بضاعت اندکی که دارم ،کمی دف و نی بنوازم.

و بنده در محضر استاد نی نواختم و آنگاه دف و از بابا طاهر خواندم.

              نمی دونوم دلوم دیوانه کیست

                کجا می گردد در خانه کیست 

                نمی دونوم دلِ سر گشته مو

                   اسیر ِ نرگس ِ مستانه کیست

استاد همدانی بود. می دانستم.فرزند الونداست.استاد می گفت یک بار که نوجوانی بوده است ،از رادیو نوای نی ای می شنود  که ان نوا در وجود او شوری دیگر می افکند.

وقتی که به استاد عرض می کنم که من  وهمسرم هم از دیار همدانیم.از قروه درگزین.او خوشنود می شود.می فرماید که حدود چهل سال قبل ایشان در قروه درگزین تدریس می نموده است.

و من چقدر خوشحال می گردم!!

خوشا به حال آنانکه در قروه درجزین شاگرد این انسان و عالم و استاد سرفراز بوده اند.

حدود 45 سال قبل قروه درجزین در خویش گوهری داشته است. و چشمه ای از معرفت.

پسر خاله ام آقای بهزاد احدی در باره آقای دکتر پور نامداریان می گوید.،

بله،ایشان را نیک به خاطر دارم.

مردی نیک بود. مهربان و آرام و انسان.با شاگردانش مودبانه و مومنانه بر خورد می نمود. و اغلب او را می دیدم که قلمی در دست و دفتری در پیش.و غرق در اندیشه و نوشتن.

یک ماه پیش در دفتر کارش به خدمت ایشان رسیدم. باید از دوست بزرگوارم و دوست قدیمیم آقای دکتر نامیر برای اینکه این فرصت را برای بنده ایجاد نمودند ،قدردانی نمایم.

دکتر پورنامداریان، مملو از ادب و آرام از تلاتمهای عاشقانه و متواضع از وارسته گی ها بسیار.

سه کتاب ارزشمند از خویش را به بنده هدیه دادند.

مجموعه از اشعار خویش بنام رهروان بی برگ

و نیز کتاب بسیار ارزشمندیدگری از خود،گمشده لب دریا تاملی در معنی و صورت شعر حافظ

و کتاب دیگری بنام در سایه آفتاب

اکنون دوباره به سارایو برگشته ام. با کتابهای ارزشمند استاد دکتر تقی پور نامداریان و دف و نی و و نقوش و رنگهای هنر ایرانی. و یاران جمع.و و صد ها ره جوی و عاشقان سر

 

 

گشته...

این تصویر در تیر ماه 1387 در دفتر کار آستاد دکتر پورنامداریان از ایشان گرفتم. واقع در مرکز پژوهشهای

 

ادبی.

 

رهوان بی برگ نام شاعرانه و با معنی است برای مجموعهسروده های استاد .

 

 

و استاد تقی پورنامداریان،عالم و عارف و ادیبی از همدان که هزاران نوای نی در صدای آرامش نهفته است. و هزاران گوهری در در دریای متلاتم وجودش و هزاران نشانه امیدی و عشق الهی در ساحل نگاهش.

زبان مولانا و حافظ و باباطاهر را و عطار و ابوسعید ابولخیر را و شیخ بسطامی راو..و فردوسی را به عاشقان بوسنیائی آموخته است.

و در اینجا شاگردان او دارند باغهای عشق می کارند.

 

ساعت یک بامداد است.شهر سارایو هنوز به خواب نرفته است و باران نمنم بر سنگ فرش بازار قدمی و دلنشین سارایو می بارد و مناره و گنبد مسجد دست به آسمان یازیده اند. و من با رهوان بی برگ در لب دریا هزاران سخن بر لب دارم و لی خموشم .خموش

لینک
۱۳۸٧/٥/٢٩ - parviz mohammadi

   دختری از میان قصه.دختری به دنبال گمشده خویش   

لبخندی صمیمی بر لب داشت.چهره اش زیر آفتاب سوخته بود.دختری بود با قدی متوسط.و لاغر.و صورتی کمی گرد.با چشمانی بادامی.و لبان قیطانی.

تمام دارائیش و زندگیش بر ترک دو چرخه اش بود.یک چادر برزنتی کوچک.و یک زیر انداز  اسفنجی.و یک تنپوی فلزی و یک ویولین کهنه و چند کتاب و نقشه.

نامش را می پرسم می گوید که نامش اصلی است.اصلی!

اصلی نام دختری بود از افسانه های ترکی.

می پرسم اهل کجائی ؟

می گوید اهل ترکیه و اهل شهر استانبول هستم. و ادامه می دهد که پدر ومادرش هر متخصص شیمی هستند  و اوضاعشان خوب.

او تنها فرزند خانواده است.

می پرسم کارت چیست می گوید ،دانشگاه را تمام کرده و سه سال است که در سفرم.

ادامه می دهد و می گوید که به نظر من قشنگ ترین راه خوشبختی شکستن مرزها و شکستن دیوارهای فرهنگی و اعتقادی مردم جهان و نزدیک گشتن به ملتهاست.سه سال است که به کشورهای مختلف سفر کرده است.

می پرسم هدفت آیا ادامه سفر است؟

می گوید تصمیم دارم تا جان در بدن دارم به سفر ادامه دهم.

 

می پرسم آیا قصد نداری ازدواج کنی می خندد و می گوید ازدواج به او نیامده است.

می پرسم پس معنی خانواده و زندگی چه می شود.

او می گوید که اگر همه انسانها سفر کنند،دنیا قشنگ تر خواهد شد.و لی همه نمی خواهند. و برای همین گروهی مثل ما باید سفر کنند.

اصلی،

به یاد داستان قدیمی اصلی وکرم می افتم.

 

می گویم میدانی ،دختری بوده در میان قصه که عاشقان ساز بدست قصه آن را بسیار می خواندند.

و اصلی دختر یک کشیش ارمنی بوده است که کرم پسر وزیر عاشق او می شود و کرم سالها به دنبال اصلی می گردد.

کرم چه تلخی ها و دشواریها که نمی کشد.

کرم همیهش سازی بر دست داشته است. و درد و سوز عشقش راباسازش بیان می نموده است.

برای اینکه زبانش یاررای بیان آتش عشقش را نداشت.

او می خندد.،

و تامل می کند،

عجب پس اینطور؟!

از من می پرسد،پس به جای اینکه کرم به دنبال من باشد من به دنبال کرم می گردم؟!

گفتم شاید.

تو همان اصلی باشی و از میان قصه ها آمده باشی!!

چند تا از دو ستان نوازنده آمدند.و ما قرار بود برای نیمه شعبان تمرین کنیم.

 

او هم سازش را آورد.خیلی قشنگ ویولین و تنبک می نواخت.و بعد یک ساعتی جوان بوری با دوچرخه آمد.

 

نیکولا،دوست اصلی بود. اهل آلمان.او هم از یک خانواده ثروتمند است.و می گوید سه اسل است که سفر می کند.در هندوستان و پاکستان و افغانستان و ایران هم بوده است.

نیکولا خیلی خوب سنتور میزند. موسیقی ایرانی را دوست دارد.

 

او به دنبال ساختن فیلم مستند از سفرهایش است.

او می گوید که هیچ جا مردمان خوبی مثل بوسنی ندارد.

می گوید مردم بوسنی مهربانترین مردمانی هستند که او تاکنون دیده است.و فضای سارایو را رویایی می داند.

او می گوید که دیگر نمی خواهد به آلمان برگردد.

می گوید در غرب انسانها ماشین شده اند. کسی دیگر وقت برای محبت و انسانیت ندارد.

 

 

 

 

و این جوان آلمانی ترک دیار کرده است.او بسیار با هوش و دانا و با سواد است.و بسیار مهربان. می گیوید من آلمان را و غرب را دوست ندارم. آنجا مردم برای یک سلام وقت ندارند.

و اصلی ،این دختر صمیمی ترکیه ای،به دنبال گم شده خویش است.

لینک
۱۳۸٧/٥/٢۸ - parviz mohammadi

   تو بگو   

می گفت حرف دل تو بزن.

تپش دلت داره  اینو  میگه

                      و نگاهت  داره التماس می کنه

                                تو اونو دوسش داری

لرزش دست ودلت هر دو به خجالت

 

                    نمی تونن  عشق ِ تو پنهون بکنن

بگو که اگه بری

 

انگاری شهر خالی میشه

بگو بهش اگه بری

یه جوری دل ِ من می گیره

مثل یه بلبل عاشق توی زندون تنهائی خود

 

                                                  می میره

بهش بگو

 

نگاهت خیلی حرفها داره

 

حرفتو بزن ،بگو که  تو عاشقی

 

                   اگه نگی

اشکهای پنهونت  می چکن

               سرخی نگاه تو

 

                         قصه ی عشق تو رو  آشکار می کنن

 

                        اینو باید بدونی

 

نغمه های دل رو باید بخونی

 

 شعر دلت رو بنویس

 

روی هر کاغذ پاره ای

 

               یکی اونو ور می داره

 

                     یکی اونو  یه روز می خونه

 

                                 یکی که مثل تو ِ

حرف دلت رو تو بگو

 

 

 

دیگه خیلی دیر میشه

 

کارِ ِوون میره از اینجا دور میشه

 

لینک
۱۳۸٧/٥/٢٦ - parviz mohammadi

   سفری با علی کمالی   

داشت کم کم سپیده می زد. با علی کمالی از سرزمین خویش سخن ها رانده بودیم.از قشنگی های آن و از دینمام.

 

دین و  زبان و   و طن

دین ما عشق بود،با محمد ص تا اوجها می رفتیم. و علی مولایمان بود.و در آن سپده ما چه حالی یافته بودیم.

علی کمالی عاشق وطنش بود.

علی کمالی عاشق ساختن وطنش و آبادانی بود.

فرزند روستا بود و فرزند سختی ها .فرزند دلدادگی ها بود.فرزند بی  ریائیها.

 

علی کمالی می گفت دوست دارد تمامی کویر ها را بکارد.دوست دارد از اعماق زمین سرچشمه های فرااوان بیاورد.

 

وقتی که به از کوره راه ها به سوی رسوتای بند امیر می پیچیدیم. او دستش را بالا می برد و برای رفته گان فاتحه می خواند و به کوهی اشاره می کرد و می گفت ،در این هیبت تیلیم خان را می بینم. و دوست داشت که هیکل تیلیم را در آن کوه بتراشد.

آن سپیده در چند کیلومتری روستای بند امیر ایستادیم. و نماز صبح را خواندیم.

 نماز صبح با او در بیابان ساوه.

 

نماز صبح با علی کمالی  .و با دلدادگی ها به خدا و به بندگان خدا.

 

و دو باره سوار شدیم. چه حالی یافتیم!!

چه حالی!

با خودم خواندم به ترکی..

بند امیر لی امیر علی کمالی!

سنین کیمی ائلین سوَونلر  هانی!؟

بند امیرده بند اُلمادون

حق یولوندا یورولمادون

دیلمیزه امیر اُلدون

                    تیلیمی دیریلدن اوغلان

                 دیلیمزه اُلدون  اُو زان

دینیمزی ساخلاروک بیز

دیلیمیزی آتماروک بیز

اُزلوگوموز  دانماروک بیز

                                دین یولو  کمال یولودو

                                دیلمیز حقله  دولو دو

بند امیرده بند اُلمادون

دیلیمزدن سن دُیما دون

بیزی سن یالقوز قویمادون

 

                      بند امیردن گلن امیر

                    امیر یولوندا سن دلیر

تیلیمدن اُخودون بیزه

قانات وئردین فیکریمیزه

مولام یاردو اوغلان قیزه

 

               چالوناجاک گنه سازلار

 

             سووگی اولسو قیشلار یازلار

 

و.....

 

 

 

 

علی کمالی طبق عادت خویش که همیشه در سفر دیوان بزرگ تیلیم خان که سی سال و اندی در گردآوری آن کوشیده بود ،همیشه همراه داشت و هر بار  شعری از آن را با ملودی های محلی می خواند.و من با صدای سوزناک او و با اشعار تیلیم درمیان قصه های فرو می رفتم.

 

 

و

 

ومن گاه در هیبت علی کمالی تیلیم را میدیدم.

تیلیم عالم و عارف و عاقش و شاعری شوریده.تلیم که دل در گرو الله و آن عشق کل داشت. تیلیم که به  دلبر گم شده اش مهری می گشت.

و در این گشتن ها به عشق کل نزدیک می شد.

خدایا عاشقانت را یاری ده.

خدای روح ا علی کمالی را  به کمال برسان.

و ما را در ره عشق خویش پایدار گردان.که دوستی بیافرینیم.که از عشق و دوستی تو سرمست گردیم ونیست گردیم و هست گردیم.

لینک
۱۳۸٧/٥/٢٥ - parviz mohammadi

   به صادق غفرانی وبه تمامی جوانهائی که می اندیشند و می نویسند   

روح مرا ببر به اوج ها

 

بر با ستاره ها و ماه

                            نگاه مرا ببر به سوی باغ های خیال

 

                           بشوی دلم را با شراب خدا

 

                               مرا دعوت کن به نوای فرشته گان آسمانها

 

                             مرا بکن از بند زمین رها

 

                با جویباران معرفت اندیشه هایم را جاری ساز

 

           همیشه صادق بمان و صادق باش

 

                           غفور باش و غفران باش

 

                                    با کلامت زبانم ده

 

                            من جزئی از آنم، آنم ده

 

                                مگذار که لال باشم

 

                      غمگین پر ملال باشم

 

ماه را و آفتاب را به من هدیه بده

مگذار که در غفلت بمانم

                   مگذار که در بهت ها بگندد جانم

 

 صاف و صادق باش

عالم و عارف باش

                  غفرانی باش

       همان که هستی   آنی باش

                                  غفرانی باش

لینک
۱۳۸٧/٥/٢٠ - parviz mohammadi

   شده آیا؟   

شده آیا  که یک صبح سحر  ,وقتی از خواب پا بشی

حس قشنگی تورو در بر بگیره

 

لبخند بزنی به تموم عالما و آدما

                               مثل یه غنچه وا بشی

توی دلها جابشی ؟

 حس کنی که دنیا تورو خیلی دوست داره

حس کنی دلها واسه ی تو می تپند

دل ِتو هم یه جوری به تپه

دل ِ تو یه جور قشنگی شور بزنه

                             به دلت بیات بشه

 

                         یکی تو رو خیلی دوست داره؟

                                           ؟

شده آیا تو  زندگیت بشه یه رویا

 

یکی از اون دور دورا

 

            اسمتو عاشقونه  بخونه

 

                عاشقونه اسمتو صدا کنه

شده آیا توی رویا

همه پنجره ها  به تو لبخند بزنن

 

فرشته ها  رو بالشون تورو تا اوج الهی ببرند؟

                و تودلگرم بشی

              عشق رو تو باور بکنی

              وتو فریا د  بزنی ،

                                 زندگی عشق و هیچی دیگه نسیت

 

                                          مثل من عاشق ِ شوریده کیست؟

                            میشه عاشقونه  همیشه زیست؟!

شده آیا تو ی شبها

               و تو تنها

آسمون پر ستاره رو  تماشا بکنی

    در واز ه خوشبختی رو با اشاره وا کنی؟

 

                     عشقتو اونجا ببینی

 

                     اسمشو صدا بکنی؟

شده آیا؟

 

 

 

 

 

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٩ - parviz mohammadi

   یک شعر ترکی دیگر از نصرالله خان فانی در باره زندگی روستائیان درگزین   

با درود به روح پاک نصرالله خان کاهاردی درگزینی  شاعر شورده ،و با سلام و ارادات و قدردانی از استاد فلسفه و فرزانه مردی از روستای گامشلو جناب آقای نامدار فرزند مرحوم حاج عباس نامدار،بخاطر اینکه دیوان فانی را در اختیار بنده گذاشتند.و با دعای  بسیار و خالصانه وا حترام به روح پاک استاد و برادربزرگوارم جنابآقای دکتر علی کمالی بند امیری،که اولین بار  در سال 1362 اشعاری از این شاعر دلسوخته درگزینی را در مجله وارلیق آوردند.

نمونه دیگری از شعر ترکی فانی کهاردی درگزینی را در اینجا می آورم.

 

 

نو بهار اولدی آچولدی گنه چوللرده چیچک

هابولوت  سسلدی اولده منیمدور گوبَلَک

سِر چه لر چک چک ایله سالولا باغلاردا لووا

قارقا قاردان ساری چون یوخدی قوروت یر قوردک

حاج لیلک لریمموز چیخدیله پروازه تمام

قیرجانا قیرجانا یان یریور قاز اوردک

قازالاقلارهره بیر یرده سالوبلارلانه

ساق ساقان لار قوی روقونا باغلادی بیر جه دوگجک

گور سقیرچین چکوری شاخ صنوبرده نوا

قاشلارون وسمه لیوب ککلیگ ایدوب یاخشی بزک

اوت بتوب چولده چمنلرده اولوب چشمه روان

چیخدی او نازلو ناخورچی گنه الده دگنگ

کند دلبرلری چیخدی قیش آستان شادان

وردولا ناز ایله نازک کمره یرتیق اتک

بیرسی قلبیری گوتدی چوله گیتدی اودونا

بیریسی چمرله نوب ایسلادی ایوینده تزک

جمع ایدوب کلفتی کرمه نی سردی گونیه

بیریسی دامدا سروب چوخلو قیخ گوزلری تک

بیری ایشک دالو یاغلار بیری طوله سوپورور

بری جام الده دوتوب رنگی ایچو مالاردان اِشَک

بیرسی یوخدو بزوچی یایوری چولده بزو

بیرسی یوخدی ساقونچی ساقوری کنده اینک

بیری خامه اگیرور گونده آلور ایکی شاهی

بیری یورقان سریور گونده ییر بیر جه چورک

بری آشغاله گیدوبدور گلی دالدا کوله بار

بری صحرایه چیخوب شامچی درمیش یملک

بری ایگ الده دگرمانه داقارجوخ دالدا

بری ایپ بیلده کلنگ الده ودالوندا ورک

بیرسی دامدا گونیده یامورو پالتارونو

بیرسی لیفته سنی بیتلیری یانوندا کوپک

بری آسموش قازانو شامیچو یونجا پیشرور

بری یاتموش یوخودا بلکه گوره تازه چورک

بیری سی آجدو زبس ایر تلیدن کرمه یاپوپ

بیرسی توخدو یاتوب بسکه ییوب دادلو کتک

ایشدوبلر که ایاق قابی وار عالمده ولی

اوزینو گورمیوب آدینی قویوبلار دوستک

بیریسی داغلیوب وباغلوری داب بانی چاتون

بیرسی زینت ایچون باشه سالو کهنه لچک

بری ورموش اری سینمیش باشی قانی توکولور

قویوب اوتالوقا شیطان تورودان بیر کولچک

جمع اولوب قازیاقی در ماقه گیدولر قیزلر

هره سی بیر بیر ایله ایلری بیر نوع هنک

بری اوینار بری یرلر بیرسی معلق اوچار

استخوانلر قیزار اولدم که چالوللار کله نک

.........

 

 

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٧ - parviz mohammadi

   نمونه ای از اشعار ترکی نصرالله خان اصلانی (فانی ) کاهاردی درگزینی   

رجز حضرت حسین علیه السلام  به صورت مخمس که در منطقه درگزین بسیار مشهور بود.در میان تعزیه خوانان و نوحه خوانان و مردم عادی.

محبوب دل حضرت خیرالبشرم من

حیدر آتا ،زهرا آنا والا گوهرم من

بیرکوکبم وتابش ایکی قمرم من

شه زاده یم و شه منش و شه سیرم من

                                                                      من بیر گوهرم ایکی گوهردن اولا مشتق

 

آیا تانومور سیز منی دارای زمانم

بوکالبد هستیه من جوهر جانم

من باعث ایجاد ومن قلب جهانم

من مشی قضا و قدره حکم روانم

 

                                                                   اکثیر حیات ایچره منم قوه زییبق

آفاقه هوا و کره و ظلمت ونوره

جنه پریه دامه دده وحش و طیوره

اُنسه ملکه بحره بره دوزخ و حوره

ارواحه و اجسامه و بطن ایله ظهوره

 

                                                         لاهوته و ناسوته منم حجت بر حق

 

حیدردی آتام نور  آنام فاطمه ذوالنور

منده بو ایکی نوردانام نور علی نور

مستور اولا بو نور جهانه ظلمته مستور

آفاق بو نور ایله اُلوب روشن و معمور

                                                        افلاک بونور ایله تاپوپ زینت و رونق

و...............

 

 

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٦ - parviz mohammadi

   بیا با هم در باغهای شعر نصرالله خان کهاردی(فانی) قدم بزنیم.(قسمت دوم)   

در باره اشعار نصرالله خان فانی کاهاردی از دید گاه شعر شناسی بنده چیری نمی توانم بنویسم.انشالله ادبا و شعر شناسان در آینده اشعار این شاعر دلسوخته را مورد نقد وبررسی قرار دهند.

 

اما در میان اشعار ترکی و فارسی او مسایل مهم تاریخی و اجتمائی و فرهنگی و اجتمائی ،نهفته است.که برای منطقه ما شناخت آنها وبررسی آنها می تواند مفید و موثر باشد.

اکنون ادامه قسمتی از شعر  فانی در رابطه با درگزین..

 

 

کنون هم بعضی آثار عتیقش می شود پیدا

اگر از رسم اطلال و دمن گردند جویانش

به کوه پیله جین ماریست معروف است قیرخ خویروخ

سرش به زیر سنگ و چندی از دمها نمایانش

به سمت غرب افتاده یک چاهی زیارتگاه 

غریب الشکل و سرقش چشمه ئی چون آب حیوانش

 

در ایام بهار تخت خالی از صفا نبود

شکارش خوش خطو خال و خطر ناک است مارانش

دو اب معدنش درمان بهردردی به هر زخمی

یکی نزد رزن واندیگری جنب بکندانش

دهاتش جمله با نزهت ولی زان جمله زیباتر

 

شوند و عین آباد و  و سمق و دیگر خمیگانش

نییر با فارسجین و درجزین و قروه و سوزن

نوار واصله و کاج  و رزن سیراب و سایانش

محیط اصله صحرائی وسیع افتاده و ز هر سو

هزاران گله از آهو چرایان و خرامانش

بیا بر تپه کاهارد بنگر بیشه و رودش

به سان کهکشان پر سبز می بینی نمایانش

سراسر مردمانش با کمال و معرفت بینی

چه از اشیاخ دانا و چه از اطفال نادانش

جوانانش همه قابل بهر علم و هنر مایل

شیوخش جملگی کامل مودب روستایانش

شوند درجزین از عالم و عامی

سراسر جدی و با هوش و فعال است مردانش

گروهی خرقه پوشانند در عمان و رازینش

که کوش فقر و فخری می زند اصحاب عرفانش

هم از خوبان رازین پرده بر گیرند از عارض

به حسن صورتش بخشد دلوجرد و کمندانش

.......این شعر بسیار طویل می باشد و من بخش مهمی از آن را در اینجا نیاوردم.مسایل جالبی را در این شعر در رابطه با روستاهای درجزین شاعر بیان می دارد. مثلا او عنوان می کند که درگزین ییلاق پادشاهان مادی بوده است. و می فرماید که در عین آباد آثار گذشتگان به دست می
آید.

در رابطه با عمان دمی گوید که در انجا خرقه پوشان و عرفا تربیت می شده اند.

 

بنده در حدود سال 1355 در رابطه با دراویش عمان تحقیق کوچکی داشتم و بر اساس شنیده هایم و بر اساس گفتگو با چند تن از دراویش عمان ،این نظریه را مطرح نمودم که به احتمال زیاد عمان و یا اومان یکی از مراکز تربیت علما و عرفا منطقه همدان بوده است.

و یا در رابطه با روستای شوند مرحوم نصرالله خان فانی می نویسند که در شوند نهوادگان جابر ابن انصار زندگی می کنند و خرقه مبارک حضرت علی ع سلام در انجا نگه داری می شود.بنده در سال 1362 هم به اتفاق یکی از دوستان به روستای شوند رفتیم و با چند نفر از بزرگان شوند از جمله شاعر نجار شوندی مصاحبه انجام دادیم.

 

 

 

 

در سال 1376 طرحی دادم به فرمانداری رزن که در رابطه با این موضوع و در باره زندگی شاعر نصرالله خان فانی فیلم مستندی بسازم.

با دوستان بزرگوارم آقای محسن وثاقتی و جهانگیر طاهری به همراه اکیپی از فرمانداری رزن جناب آقای سلطانی  به روستای کاهارد محل تولد شاعر فانی کاهاردی رفتیم.و لی متاسفانه  به خاطر ناشیانه عمل نمودن یکی از افرادی  که از طرح بنده سوء استفاده نموده بود،  ،ما نتوانستیم از خانه قدیمی شاعر کاهاردی تصویر برداری نمائیم. و نیز از شوند هم همینطور.

 

انشالله فرصتی دست دهد تا بتوانیم  دو باره عالمانه تر و اصولی تر به تاریخ بزرگان منطقه بپردازیم.

 

 

 

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٦ - parviz mohammadi

   بیا با هم در باغهای شعر نصرالله خان کهاردی(فانی) قدم بزنیم.(قسمت اول)   

با سپاس فراوان از استاد نیک فلسفه و مرد فرهیخته  جناب آقای نامدار گامشلوئی فرزند مرحوم حاج عباس نامدار. که در سال 1376 دیوان ارزشمند نصرالله خان فانی را به بنده دادند.  مرحوم عباس نامدار پدر بزرگوار آقای نامدار  نیز یکی از متکفران و و نویسندگان منطقه بوده اند.بنده سالها قبل دستخط ایشان را بر حاشیه کلیات سعدی شیرازی که متعلق به پدر بزرگم مرحوم حسن قنبری معروف به حسن بابی بود،دیده بودم.

و سلام و احترام به روح پاک مرحوم علی کمالی ،یکی از عزیز ترین یاورانم و استادم که یک عمر در جمع اوری آثا ر بزرگان منطقه همدان و ساوه و اراک کوشید.و اولین بار در سال 1362 ایشان در مجله وارلیق اشعاری از مرحوم نصرالله خان فانی  منتشر ساختند.

 

 

 

درگزین را  همچو دُری بر گُزین

ن

 

و اینک نصر الله خان فانی نابغه ای ناشناخته از روستای کهارد درگزین....

 

 

سال 1276 هجری شمسی.یعنی حدود 111 سال پیش،درگزین هنوز گسترده گی داشت.ودر هر گوشه اش ناموری ظهور می نمود.

از دیر باز این منطقه را مقدسش می شمردند.و در برخی منابع درگزین را دیار هفت بابا و یا هفت آبا می خواندنش.

علم و دانش و معرفت و دین و عرفان حداقل هزار سال در این منطقه جوشان بوده است.مردم هم در مدرسه می اموختند و هم در مسجد به عبادت می پرداختند. و هم در کوچه و در صحرا. از مادران  و پدران و قصه گویان و عاشیقان ساز به دست. و هم  در تکیه و خانقاه دل را از کینه ها می شستند و جام دل را با شراب حق تعالی لبریز می نمودند.

برای همین هنوز نام برخی از روستاها بیان گر وجود مکانهایی از این دست است.روستائی که نامش تکیه است در نزدیک روستای نوار و یا روستای خانقاه در نزدیک مقصودآباد . و زیارتگاه های متعدد در منطقه درگزین،حکایت از این دارند که مردم این منطقه دل در گرو عشق الهی داشته اند.و رسم تعزیه خوانی و نوحه سرائی و ارادات به ائمه نشان از وجود ریشه های اعتقادی خاص در این منطقه دارد.

خرقه مولا علی ع تا این اواخر در روستای شوند نگه داری می شد.و بزرگان بسیاری از این روستا بر خاسته اند.همانند عارف و معلم بزرگ اخلاق حسینقلی شوندی.

و در سر درود روستاهائی چون بابانظر و بابا خنجر و .. حکایت از این دارند که این مکانها زمانی عارفی و بابائی را در خویش داشته اند.

و روستای اومان و یا ایمان و یا عمان در شما قروه ،یکی از مراکز پرورش عاشقان الله و عاشقان رسول الله و عاشقان مولا ع بوده است.و هنوز هم از این روستا عارفانی بر می خیزند.

درگزین که ه به قول اولیا چلبی سفر نامه نویس امپراطوری عثمانی در حدود 360 سال پیش دارای پنج مدرسه یعنی پنج دانشکده بوده است که در آن علوم مختلف تدریس می شده است و مردم آنجا اهل علم ریاضی و نجوم بوده اند. و فقیری در آنجا یافت نمی شده است.،بستری بوده است برای تولد و پرورش یافتن انسانهای بزرگ.

و نصرالله خان اصلانی کهاردی متخلص به فانی یکی از این بزرگان نابغه ای است که در حدود 111 سال پیش در روستای کوچک کهارد تولد یافت.

 

روستای کهارد در مسیر جاده رزن همدان قرار دارد.و از جاده بیش از دو سه کیل.متری فاصله ندارد.در شرق جاده قرار دارد.

نصرالله خان پدرش از عمرا    و بزرگان و در مقام فرمانداری ولایتی بود.نام پدرش علی خان اصلانی از اعقاب حاج امیر اصلان خان بود.

نصرالله به گفته خودش در چهار سالگی پدرش را از دست داده است.و در روستای کهارد سواد آموخته است.

نصرالله در مجسمه سازی و نقاشی و شعرترکی  و فارسی و نیز در نوحه سرایی استعداد نیکوئی داشته است.

به قول خود ش او همه اینها رابدون استاد اموخته بوده است.

نصرالله خان فانی روح بسیار حساسی داشته است.وبا آنکه از طبقه اشراف و مالکین بوده است اما،طبقه پائین تر از خودش را ارج می نهاده و به سر نوشت آنها می اندیشیده است .

او با تلاتمهای سیاسی و اجتمائی آن زمان متلاتم می گشته است و اندیشه های نو برای او ارزشمند و جذاب بوده اند.

نصرالله خان فانی در دوره مشروطیت جوانی بوده. و در دوره کوتاه زندگی اش جهر شاه را به خود دیده است.

 

نصرالله خان  با شاعران همدانی همچون مفتون همدانی و غمام همدانی و ناهید همدانی هم عصر بوده است. و با شاعرانی بزرگی چون عارف قزوینی و نیما یوشیج و.. هم عصر بوده است.

و همچنین با دهخدا با نشریه صوزاصرافیل و حال هوای آن ،  هم زمان بوده است.

 

 

 

اکنون نمونه ای از شعر نصرالله خان فانی در مورد درگزین

فضای درگزین از خرمی چون باغ رضوانش

زنزهت می توان خواندن عروس ملک ایرانش

گوارا آبهای او چه رود آب و چه کاریزش

موافق دان هوای او چه فروردین چه آبانش

 

مسطح ملک هموارتر از سینه خوبان

براطرافش مسلسل کوهها چون زلف خوبانش

به هر سمتش بود رودی بسان کوثر و زمزم

که مسقط کوه همدان و منبع کوه خرقانش

برادرلر دو کوهی بس سطبر افتاده در سرقش

به غربش کوه تخت و در دنبال کوه خمایگانش

 

شمالش شاه بلاغی در بهاران کوه سرتاسر

چمن یابی و گل بینی طبیعی در گلستانش

رمه اندر رمه بینی به صحرا خیل آهویش

نوا اندر نوا یابی به از کبک خندانش

 

هم از ریواس شیرینش که از آن کوهسار آید

نی اسکنجبین بینی کودست قدرت بوده دهقانش

 

یقینی دارم بر شهان مادها پاتخت ییلاقی

 

بُدی در ملک عین آباد و ان خرم کُهستانش

...............................

ادامه دارد......

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٢ - parviz mohammadi

   بو گئجه گَنَه عاشیق اولموشام   

گنه بو گئجه

 اولدوزلار  گویده یارول لولا

باخ گور نه گوزل

گویده اولدوزلار

            زولال یانول لا

نسیم اسیری

گوللر . آقا چلار

خلصه ده اوینول لا

دئیه سن گویدن

            فرشته لر گوله گوله

                     بیزه با خول لا

هر دن اولدوزلار  گویدن آخول لا

نه گوزل ایشیق اُورَگیمیزه

                    اولار یاخول لا

 

              گئجه قوشلارو

               گوزل اوخول لا

                                   آقاچلار  دئیه سن

                                    یاشول یاپراقلا

 

                                             چوگورچالول لا

گَنَه بو گجه عاشیق اولموشام

عشق شرابیله نجه دُلموشام

فرهاد اولموشام

شیرینین نقشیین

                 داغدا  یونموشام

حیس ایدیرم کی من اوچان قو شام

                             من اوچان قوشام

                           من اوچان قوشام

 

گَنَه بو گئجه شاعیر اولموشام

                     جاهل اولموشام

                      غافل اولموشام

                   عاقل اولموشام

من خیالومدا شعرلر یازموشام

حق قاپوسونو عاشقله آچموشام

                              بوگئجه گَنه شاعر اولموشام

 

                                 بوگئجه گَنه طائر اولموشام

 

                                 بو گئجه گَنه

                               یازورام سنه

                             بو گئجه گنه  عاشیق اولموشام

                                عاشق شرابیله من نه  دولموشام

                              من اوچان قوشام

                              من اوچان قوشام

 

                         سنین با قچاندا من قونموشام

                     بو گئجه گنه عاشیق اولموشام

                     بو گئجه گَنَه

                     بیر تززه نغمه

                        سَنه اوخورام

                     من سنین نقشین

                     جاندا توخورام

                        بو گئجه  گنه عاشیق اولموشام

                           سنین باغوندا بیر اوچان قوشام

                                      عاشیق اولموشام

                                      عاشیق اولموشام

 

لینک
۱۳۸٧/٥/۱٠ - parviz mohammadi