گاهی وقتها عاشقم   



یه حال ِخاصی دارم

گاهی همنشین پائیزم

                       گاهی مثل بلبل


                        همدم گلهای بهارم


                      گاهی سرنوشت میشه یارم


                گاهی تنها و بی کس کارم

یه حال خاصی دارم

گاهی پر از شور عشقم

            پر از شعرم

               پر از شکوفه ام

             پر بارم

گاهی اما،

تک وتنها ،

              تک درختی خشکم

                                           در کویرم

                       غمگینم ، دلگیرم

                       در دلگیری خودم اسیرم


                         تشنه ام .تشنه عشقم.

                          از تشنگی می میرم.

گاهی وقتها خسته ام

یه بلبل ِپر بسته ام

                 عاشق ِدل شکسته ام




                    گاهی وقتها

                 گاهی وقتها

                       
          




لینک
۱۳۸٦/٦/۳۱ - parviz mohammadi

   لَک لَک ها بر مناره مسجد قروه درجزین   

سالها قبل  یک شب در خواب دیدم که از بالای تپه های  بلندی که آفتابی و پر از مهربانی بودند،به سوی زادگاهم قروه در جزین در حرکت هستم.

می دیدم که قروه در جزین در دامنه تپه های ماهوری قرار دارد.
می دیدم  که   مثل مروارید خانه ی قروه در جزین می درخشیدند. جلو پنجره ها گلدانهای سفالی پر از گلهای رنگارنگ ریز  جلوه گری می کردند.

 می دیدم که مسجد قروه در جزین همه از سنگ مرمر بسیار صاف و سفیدی ساخته شده است. و  صدای دلنواز اذان از مسجد به گوش می رسید.

یک حس خوب و یک حس مقدس به من دست داده بود.دوباره به مسجد عاشقانه و با حسرت نگاه کردم. و دیدم که مسجد قروه درجزین مناره ندارد.

اما از بالای مسجد گوئی دسته هائی از پرندگان سفید رنگ تا آسمان صف بسته بودند. گوئی لَک لَک ها سبک بال و عاشقانه به سوی بی نهایت ها  از مسجد به دنبال هم در پرواز بودند. و گروهی هم آواز خاونان از آسمان به سوی بام مسجد باز می گشتند.با خودم فکر کردم که شاید دو لَک لَک  تنها  که سالها  تنها که بر بالای مناره نیمه تمام مسجد قروه لانه کرده بودند، تخم گذاری نموده  و آن دو لَک لَک تنها صاحب هزاران بچه لَک لَک شده اند.

بعد با خودم اندیشیدم که مسجد قروه شبیه هیچ مسجدی نیست.نه شبیه مساجد سنگی ترکیه است و نه  شبیه مساجد بوسنی و نه شبیه مساجد مدینه است و نه اصفهان.هیچ مسجدی را بدان زیبائی من ندیده بودم.

در حالی که از تپه ها به سوی زادگاهم قروه درجزین سرازیر  می شدم ،از خودم پرسیدم که براستی!

....چرا آن دو لَک لَک تنها بر بالای مناره نیمه تما م قروه لانه کرده اند.؟

چر آنها از مهاجرت با هم قطاران خویش منصرف شده اند؟


چرا آن دو لَک لَک به سفر نرفته اند؟

با خودم گفتم شاید آن دو لَک لَک عاشق هم شده اند .؟

شاید  قروه درجزین جای مقدسی است؟

شاید نغمه ای دلنشینی  از مسجد قروه ، روح آن دو پرنده را  به سوی خویش فرا خوانده است؟

با خودم گفتم بله درسته!


من در تحقیقاتم به این نتیجه رسیده بودم که قروه جای مقدسی بوده است.

جای روشنائیها و چشمه های  خوبیها  بوده است.

بله درسته !

به یاد دوران کودکی خویش افتادم.آق چمن در صحرای میل ایرد (میلاجرد و یا میلا گرد) پر از حاجی لَک لَک می شد.و نیز پرواز حاجی لَک لَک ها را در آسمان قروه در  جزین  در دوران کودکیم  ،بخاطر آوردم.


 هر چقدر به زادگاهم و به ه مسجد  و به قروه درجزین زادگاهم ر می گشتم ،دلم بیشتر می تپید. آه این تپش قلب را همیشه به هنگام باز گشت به زادگاهم داشته ام.تپیش قلبی که مقدس بود.

اما هیچ کس را نمی دیم.گوئی در قروه هیچ کس نیست.تنها خانه های روشن و سفید و پنجره های باز و خندان . و تنها پرواز لَک لَک ها تا آسمان.......




لینک
۱۳۸٦/٦/۳٠ - parviz mohammadi

   ,بر خیز ای دوست   



نگو که زمانه آتش کینه افروخت

                      نگو که همهء فرصت ها سوخت


               از اعماق تاریکیها برخیز

                 نغمه ای بخوان

                               چراغی بیفروز

                             بر خیز ای دوست !

                                بر خیز ای دوست !

دل سپار به حضرت دوست

نگاه کن!

می بینی !

                همه جا و همه سو  اوست

                 همه رو اوست

گوش کن می شنوی

زمانه پر از شو و شیدائیست

زمانه پر از هیاهوست

باز کن پنجره خیالت را

                نگاه کن

                                آنجا فراسوست

                               آنجا پر از شکوفه های آرزوست.

بگذر از این گذرگاهای پیچ در پیچ

       تو به عشق خواهی رسید

                     عشق و دیگر هیچ

                    عشق و دیگر هیچ


                            بر خیز ای دوست!

دل سپار به حضرت دوست.

لینک
۱۳۸٦/٦/٢٩ - parviz mohammadi

   خانه پدری ما در قروه درجزین   




چراغش روشن

پنجره هایش خندان

چشمه های امید شکوفا

          نور خدا در دلها درخشان

دلها برای یدکدیگر در تپش

 دستها پاک و با مروت

         اندیشه پویا و الهی

          در خانه پدری ما در قروه درجزین

        بی ریائیها موج می زد

     و پدر  وارسته و بزرگوار

       و پدر خلاق و جوانمرد و پر کار

آه ،خدا با ما بود

خانه پدری ما ،پر از صفا بود.

                ای خواهر نیک نهاد من

                 ای همریشه پاک من

                  مبادا نگران باشی!

                  خداوند همیشه با ماست

                   روح پدر در خانه دل ما ست

                  خانه عاقبت پدر خوبمان آباد است

                      پایه های خانه معرفتش
                                                 پا بر جاست.

مبادا نگران باشی

خواهرم،

خدا همیشه با ماست

 خانه مروت پدر همیشه پا برجاست
       

        
لینک
۱۳۸٦/٦/۱۸ - parviz mohammadi

   ای میثم میر هادی   





میثمی باش

با عاشقان باش

          هر دمت معشوق خواند

         دمدمی باش

            هر دمی باش

عاشقان رهپوی را میر باش

           با میران همسیر باش

ویران نما زندان تن

جان را به سوی آسمان

                شو تو هادی ،شو تو هادی

بخوان تو نوای عشق و آزادی

 در هر شهر و آبادی

دو باره نقش عشق را

               بر کن بر صخره های تاریخ

شیرین عشق را ،

         باش همچو فرهادی

ای میثم میر هادی!


لینک
۱۳۸٦/٦/۱۳ - parviz mohammadi

   راز های سارایو   


د

چند شب پشت سر هم باران تندی در سارایو  می بارید.بارش باران بر انبوه در ختان پر شاخه برگ و بارش باران بر روی سفال سرخ بامها و ریزش باران از ناودانها ، و صدا و چهره انسانهائی  که روزانه با انها به گفتگو نشسته بودم ،همه و همه خیالم را با خویش به سوی دنیای مقدس و پاکی می بردند.

و من اعلب تا سپیده بیدار بودم.وقلم بردست.

می خواستم راز آسمان و بارش باران را و راز جنگل را و نوای تپیدن دلها را با قلمم به تصویر بکشم.می خواستم طلوع  فرداهای قشنگ دوست داشتن را به تصویر بکشم.هر شب تاسپیده همسرم وو فرزندانم را بر بال خیال خویش گرفته به میهمانی دلهای عزیزانم می برم.و به دنبال تفسیر تازه ای از زیستن می گردم.

آری شبهایم در پرواز و همبزمی با آسمان و ستاره گان و باران  وبا یاران و جنگل می گذرد.و روز هایم با عاشقان ره پوی به قصه های دور و نزدیک قدم می نهم.

آه سارایو!!

در تو چه رازی نهفته است،؟

و من باز همنشین شب های سارایو شده ام.و سکوت دل انگیز .پس از غوغا ها و شوریده گی ها ی بسیار،مرا وسوسه می کند تا باز به سوی آسمان اوج بگیرم.



لینک
۱۳۸٦/٦/۱٢ - parviz mohammadi

   آنگاه که قروه درجزین به رقص در آید   


آی بالابان چالان قروالو حسین آقا!!


چال سازویو،یاقوش یاقسو

گول لریمیز دولسو داش شو

سن گویلره با خ گونان


آل سازویو  چالوگونان


 

                 بالابانو چال گونان

                گویدن نغمه آل گونان


            قارانلوق اورکلرده


      گونش کیمین یانگونان


         چال سازو  سیزیل لاسو

    اورکده  غم قالماسو

                قارا غلام  بش اوخوسو


آباجوم یا حق توخوسو

خیر الله دُهولون چالسو

شاعر بابا شعرین یازسو

حق قاپوسون بابا آچسو

قروادان نامردلیک قاچسو

آلله بیزه یاقچو باخسو

مولام بیزه یاقچو باخسو

         بولاغلاردان  سولار آخسو

        قروالو یولونو تاپسو

آلله هون عشقینی دادسو

غم  غصه  نی باشدان آتسو


چال سازویو

چال سازویو

اورکلرده قفس یانسو

گونول لردن دوستلوق داش سو

چال سازیو !
چال سازویو!

چال گونان قروا اُی ناسو

آلله عشقیدن دوی ماسو

چال سازویو !

چال سازویو!!



نقاشی از س.صفائی گل

یکی از نقاشان برجسته قروه ای درجزینی

            















لینک
۱۳۸٦/٦/٦ - parviz mohammadi

   می خواهم خودم باشم   



می خواستم خودم باشم

          خودم با دنیای خودم

خودم با خدای خودم

از هر چه بود و نبود ،رها باشم

هیچ باشم ،بی بها باشم

از هر چه رنگ و ریا ست ،بندها بگسلم

با عشق بالی بسازم به اوج ها بپرم

               می خواستم خودم باشم

             عاشق باشم

                 و به عشق خویش بپردازم


پس ،

تنها گشتم و از همه تنها گسستم

همنشین شب و ستاره گان گشتم

        در سکوت شب


پارس سگها

و جنبش و رقص درختان

سوسویِ ستاره گان،

شورانگیزترین نغمه ای زندگی  بودند.

من از هر چه فلسفه و منطق و دین است

                            گریختم

آب پاک بر سر هر چه مذهب است ریختم

                              بر بام آسمان

           پرچم عشق را آویختم.


من می خواستم خودم باشم







می خواستم خودم باشم

در کوچه ها بخوانم،

   این منم ،

              عاشقم

      بی بهایم.آس و پاسم.


می خواهم خودم باشم.

خودم باشم...

لینک
۱۳۸٦/٦/٤ - parviz mohammadi